Heddy Honigmann: ‘Ik ben een vrij eenvoudige toeschouwer’

heddyMaar liefst 9 films van World Cinema Amsterdam doen mee aan het competitieprogramma voor de World Cinema Jury Award. Op zaterdag 18 augustus [2012] maakt de jury de winnaar bekend. De van oorsprong Peruaanse regiseusse Heddy Honigmann (1951) is jurylid. Sinds 1978 woont zij in Nederland. Zij maakte onder andere de documentaires O amor natural (1996), Crazy (1999) en El Olvido (2008) en won diverse awards. Waar gaat zij allemaal op letten?

Het WCA Festival is net van start gegaan. Wat vindt u ervan om jurylid te zijn?
Het is aan de ene kant heel zwaar. We hebben 9 films; om dan eentje een prijs te geven en de rest niet, dat is altijd lastig. Maar aan de andere kant is het ook eerlijk, want er is toch altijd één de beste. Ik heb in zo veel jury’s gezeten over de hele wereld. Het is altijd vervelend om die keuze te maken, maar als jurylid is het belangrijkste om te staan voor je eigen criteria voor een goede film. Je moet je ook weten te wapenen wanneer je een film verdedigt.

Wat bedoelt u daarmee?
Je moet kunnen onderbouwen waarom je een film het beste vindt. Je moet echt je werk goed doen. Stel je voor dat collega’s die film helemaal niks vonden, dan moet je toch je best doen om jouw voorkeur met ze te bespreken. Ik heb het wel eens meegemaakt dat ik in een jury van 5 mensen de enige was die een bepaalde film op nummer 1 had staan. Er ontstond een discussie, en dat gaf me de mogelijkheid om voor mijn favoriet te pleiten. Na lange gesprekken kreeg ik collega’s mee in mijn oordeel. Uiteindelijk hebben we die film tot winnaar benoemd. Onenigheid binnen de jury kan tot discussies leiden, maar dan kan men wel tot andere ideeën komen over wat een goede film is en waarom. Wat ik trouwens heel leuk vind aan jurylid zijn is om andere collega’s te ontmoeten en hun meningen te horen. Ook al is het moeilijk, het is altijd boeiend.

Het focusland van deze editie van World Cinema Amsterdam is Brazilië. Heeft u zelf een speciale affiniteit met Braziliaanse cinema?
Ik was groot fan van Braziliaanse cinema van vroeger, maar ik weet niet zoveel over de hedendaagse scene. Ik ken wel Walter Salles (o.a. Cidade de Deus, red.) en nog een paar films die ik in Rotterdam heb gezien. Maar nee, ik ben geen expert. In de 9 films van het Competitieprogramma zit maar één Braziliaanse film, Boa Sorte Meu Amor, dus die heb ik wel gezien. Ik ben heel benieuwd naar de andere Braziliaanse films die tijdens dit festival draaien.

Hoe heeft zich voorbereid?
Ik heb nu een drukke week en kan niet alle films in Rialto gaan zien, dus een tijdje geleden heb ik alle competitiefilms al thuis bekeken. Ik heb weliswaar een groot scherm, maar het is toch anders dan wanneer je het met mensen in de bioscoop ziet. Maar als jurylid kijk je eigenlijk sowieso de films niet met publiek erbij. Aan de ene kant is dat jammer, want je weet niet hoe de zaal op een film reageert. Wanneer ze bijvoorbeeld lachen om een scène. Aan de andere kant is het eerlijker om dat niet te weten, want we moeten immers ons eigen oordeel als uitgangspunt nemen. Ik heb het ook vaak genoeg meegemaakt dat ik in een zaal zat waarin mensen om iets moesten lachen wat ik helemaal niet grappig vond. En dan ga je nadenken over wat ze dan zo leuk vonden. Het is beter om dat niet te weten, want het blijft toch iets subjectiefs.

Op welke criteria gaat de jury letten?
Ik wil geraakt worden door personages, door het verhaal. Wat dat betreft ben ik een vrij eenvoudige toeschouwer. Ik hou ook van films die een bepaalde eenvoud hebben. Dat is heel moeilijk te bereiken in een film. Het plot hoeft niet ingewikkeld te zijn, het kan in feite ook bijna over niks gaan, als ik maar geraakt wordt. Als ik wordt meegevoerd, op een mooie intelligente manier, dan vindt ik het een goede film. Met de juryleden onderling hebben we nog niks afgesproken, want we zijn allemaal net aangekomen. Maar we zullen het zeker nog met elkaar gaan hebben over hoe we tot een gezamenlijk oordeel zullen komen.

Wat verwacht u van dit festival?
Dat de mooiste film wint! Nee, ik bedoel de beste, niet de mooiste. En dat er veel publiek komt. Los van het competitieprogramma zullen er nog meer mooie films zijn die ik wil zien. Ik zal aan Lis (Kogan, collega jurylid, red.) vragen welke ik niet mag missen van het Brazilië-programma.